In de discussienota ‘Wensbeeld’ gaat de gemeente er van uit dat de kern Maarn in 2030 nog steeds grote problemen heeft met de infrastructuurbundel. Jammer! Op zo een lange termijn moeten we toch de ambitie tonen, of op zijn minst een scenario hanteren, waarin weg en spoor uit het dorp verdwenen zijn. Wat je niet vraagt krijg je niet, en er hangt veel mee samen. De ontwikkelingen lijken mij onvermijdelijk: ooit zal ‘ons’ spoor, als laatste lijn naar Utrecht, viersporig moeten worden (Randstadrail?); en ooit zal de A12 structureel verbreed moeten worden, in plaats van met spitsstroken. Uiteindelijk zal het allemaal niet meer passen binnen de bebouwde kom. Alles wat we in de bestaande bundel investeren zal maar een beperkte tijd van nut blijken te zijn. Verkoop van de vrijkomende grond voor 40 à 50 miljoen euro is een mooie aanbetaling voor de meerkosten van een goed ingepaste ‘onderlangs’-variant. Laat zien dat dit uw streven is en blijft!

 

Een voldoende brede A12 kan inderdaad de N225 ontlasten van sluipverkeer. Zeker in combinatie met een naar Wijk doorgetrokken N226; dat is de minst slechte (er is geen goede) oplossing voor het Noord-Zuid verkeer. Een ‘afwaardering’ van de N227 zal technisch niet veel verder kunnen gaan dan het laten vervallen van de halve aansluiting bij Maarn. Vermindering van de verkeersdruk op de N227 zal moeten komen van de verbeterde alternatieven. Het laten vervallen van de halve aansluiting maakt inpassing van de A12 ‘onderlangs’ eenvoudiger en goedkoper. Mocht er ooit toch gekozen worden voor de N227 als hoofdverbinding, dan is er niet alleen in Doorn maar ook in Langbroek een probleem op te lossen. Het moet mogelijk zijn om tussen Maarn en Doorn relatief goedkoop een ecoduct te realiseren, gebruik makend van het profiel van de berg.

 

Hoogwaardig OV over de N225 is, onder voorwaarden, een goed idee. Moet er niet aan een vergelijkbare en aansluitende HOV-verbinding Wijk – Cothen – Doorn - Amersfoort (of Wijk – Maarn) gedacht worden? Voor kapitaalsintensieve technische oplossingen is de gemeente te dun bevolkt. Voor de reiziger betekent hoogwaardig: kort wachten (dus ook in de daluren een hoge frequentie die reizen ‘zonder dienstregeling’ mogelijk maakt) en een betrouwbare én concurrerende overkomstduur van deur tot deur (dus niet slechts tot het eindpunt van de lijn). Er zullen, in elk geval de komende 100 jaar nog, ook auto’s moeten kunnen rijden tussen de kernen. Het lijkt me zinvol om tussen Doorn en Driebergen alsnog een volwaardige faunapassage te realiseren.

 

Het doel, onze ‘nationale functie’, zou moeten zijn dat meer mensen van de rust in ‘onze’ natuur moeten kunnen genieten. In die formulering zit een bovengrens besloten: als het te druk wordt is er geen rust meer te vinden. Er is geen behoefte aan een mega-publiekstrekker naast de genoemde natuur. De heuvelrug zelf is voldoende attractie. De druk van een Walibi of Noorder Dierenpark kunnen we hier niet aan.

 

In de bossen zien we nu al dat de verschillende gebruikersgroepen elkaar in de weg beginnen te zitten. Het lijkt erop dat de ATB (all terrain) fietsers als eersten het ‘slachtoffer’ worden van regels en beperkingen. Laten we er naar streven om alle groepen, in balans, de ruimte te geven. Voor de fietsers kan dat door de diverse ‘gedoogzones’ met elkaar te verbinden.

 

Door de aanhoudende krapte op de lokale woningmarkt moet er voorzichtig omgegaan worden met het thema sociale woningbouw. Premiewoningen uit de jaren tachtig doen nu 3 à 4 euroton. Goedkope huurwoningen in de verkoop doen betekent dat ze uit het goedkope segment verdwijnen. Het incidenteel bouwen van kleine aantallen goedkope koopwoningen (op percelen die eigenlijk veel meer waard zijn) betekent dat enkele gelukkigen zwaar gesubsidieerd worden; zonder dat er een structurele oplossing voor het probleem is. Wil je in onze gemeente ‘duurzaam sociaal’ bouwen dan heb je het dus over huurwoningen.

 

Om de gemeente economisch te profileren zou ik niet kiezen voor leidende thema’s als kennis en ekologie. Dat is niet onderscheidend meer; vele gemeentes gingen ons hierin voor, het land zit vol met ‘topinstituten’ en al dan niet groene ‘valleys’. Laten we liever inzetten op de bedrijvigheid die er al is. De gemeente (en haar omgeving) zit vol met zorginstellingen, conferentiecentra en voorzieningen voor verblijfsrecreatie. Uit die combinatie moet een aansprekend overkoepelend thema te destilleren zijn dat dichter bij ‘de mens’ staat dan bij de natuur. De mens die op een of andere manier, tijdelijk of langdurig, niet in de ‘nine-to-five’ routine zit. De ambities op het gebied van sport (en kunst?) zijn daar misschien ook nog wel aan te koppelen.